FAQ complete

Carlo Acutis był włoskim chłopakiem urodzonym w Londynie 3 maja 1991 roku i wychowanym w Mediolanie. Lubił wychodzić z przyjaciółmi, grać na saksofonie, przebywać na świeżym powietrzu i zwierzęta, informatykę oraz gry wideo, ale przede wszystkim miał głęboką miłość do Jezusa. „Być zawsze zjednoczonym z Jezusem, to jest mój program życia” — pisał, gdy miał zaledwie siedem lat. Zmarł mając tylko piętnaście lat, 12 października 2006 roku, z powodu piorunującej białaczki. Dziś jest znany na całym świecie jako pierwszy święty ery cyfrowej, ogłoszony 7 września 2025 roku na Placu Świętego Piotra przez Papieża Leona XIV.

Kościół uznał w Carlo życie przeżyte w sposób niezwykły, choć w zwyczajności. Carlo potrafił przemieniać każdy dzień w okazję do miłości Boga i bliźniego: pomagał potrzebującym, prowadził katechezę dla dzieci, pracował jako wolontariusz w jadłodajni dla ubogich. Po uznaniu dwóch cudów przypisywanych jego wstawiennictwu został ogłoszony świętym.

Jego popularność wynika z połączenia głębokiej wiary i całkowicie zwyczajnego życia. Carlo uczył się, wychodził z przyjaciółmi, grał w gry wideo i korzystał z komputera, a jednocześnie oddawał swój czas na służbę innym. Jego świadectwo nadal inspiruje miliony ludzi, ponieważ pokazuje, że można żyć wiarą we współczesnym świecie, nie rezygnując ze swoich pasji.

Na długo przed pojawieniem się mediów społecznościowych Carlo zrozumiał, że Internet może stać się niezwykłym narzędziem ewangelizacji. Tworzył strony internetowe, katalogował cuda eucharystyczne i oddawał swoje umiejętności informatyczne na służbę wierze. Nie szukał obserwujących ani osobistej sławy: chciał po prostu pomóc innym ludziom spotkać Jezusa. Dlatego dziś pamięta się o nim jako o „influencerze Boga”.

Tak. Już jako dziecko wykazywał wyjątkowy talent do informatyki. Studiował podręczniki akademickie, tworzył strony internetowe, korzystał z profesjonalnego oprogramowania graficznego i rozwijał złożone projekty. Współtworzył kilka stron internetowych i poświęcił wiele godzin na przygotowanie internetowej wystawy o cudach eucharystycznych, dziś przetłumaczonej na wiele języków i rozpowszechnionej na całym świecie.

Tak, ale z umiarem. Jak wielu chłopców w jego wieku lubił gry wideo, jednak wyznaczał sobie jasny limit: około jednej godziny tygodniowo. Dla niego rozrywka była ważna, ale nigdy nie miała stać się uzależnieniem ani odbierać miejsca relacjom z innymi.

W 2006 roku Carlo został dotknięty bardzo agresywną postacią białaczki szpikowej. Choroba pojawiła się nagle i w ciągu kilku dni bardzo się pogorszyła. Zmarł 12 października, w wieku piętnastu lat. Podczas choroby ofiarował swoje cierpienia „za Papieża i za Kościół”, przeżywając ostatnie dni z pokojem, który głęboko poruszył jego bliskich.

Ciało Carlo spoczywa w Sanktuarium Ogołocenia w Asyżu, jednym z najważniejszych miejsc duchowości franciszkańskiej. Jego grób co roku odwiedzają setki tysięcy pielgrzymów z całego świata i jest dziś jednym z najczęściej odwiedzanych miejsc pielgrzymkowych we Włoszech.

Carlo głęboko kochał św. Franciszka i znajdował w Asyżu miejsce pokoju, ciszy i modlitwy. Spędzał tam część letnich wakacji z rodziną i uważał to miasto za duchowy punkt odniesienia. Nie jest przypadkiem, że wyraził pragnienie, by zostać tam pochowanym, i że dziś właśnie Asyż strzeże jego grobu.

Jego najbardziej znane zdanie brzmi: "Wszyscy rodzą się jako oryginały, ale wielu umiera jako fotokopie." Tymi słowami Carlo zachęcał młodych, by nie gonić za modą ani opinią innych, lecz stawać się najlepszą wersją siebie, oddając swoje talenty na służbę dobru. Innym jego słynnym zdaniem jest: "Eucharystia jest moją autostradą do nieba". To porównanie używa autostrady jako analogii, aby wyjaśnić, że msza jest najszybszym i najskuteczniejszym sposobem dotarcia do raju.

Tak. Co tydzień przynosił osobom bezdomnym w Mediolanie jedzenie, ciepłe napoje, koce i śpiwory. Znał wielu z nich po imieniu i starał się pomagać im dyskretnie, nie mówiąc o tym nikomu. Po jego pogrzebie kilku bezdomnych pojawiło się spontanicznie, aby pozdrowić rodzinę i podziękować za to, co Carlo zrobił dla nich.

Rodzicami Carlo są Andrea Acutis i Antonia Salzano. Kiedy Carlo był dzieckiem, nie byli szczególnie praktykujący, ale to właśnie wiara i przykład syna stopniowo przybliżyły ich z powrotem do Kościoła. Dziś Antonia Salzano nadal opowiada jego historię poprzez książki, konferencje i spotkania na całym świecie.

Ponieważ świętość Carlo jest możliwa i bliska, zdolna dialogować z teraźniejszością i proponować ideę duchowego dziedzictwa, które nadal żyje w dzisiejszym świecie. Jego życie pokazuje nam, że wiarę można przeżywać na co dzień, przemieniając każdy gest – nawet ten najprostszy – w okazję do czynienia dobra. To właśnie sprawia, że jego świadectwo jest tak aktualne, zwłaszcza dla młodego pokolenia.

Tak, życie Carlo zostało opowiedziane w oficjalnym dokumencie zrealizowanym we współpracy z rodziną Acutis, "Carlo Acutis. Il giovane santo", którego premiera w kinach odbędzie się jesienią 2026 roku.

Dokument "Carlo Acutis. Il giovane santo", wyprodukowany przez Officina della Comunicazione, Nexo Studios i Our Films oraz wyreżyserowany przez Luca Salmaso, będzie w kinach od 15 do 21 października.