Carlo Acutis.
Prawdziwa historia
trafia do kin.

Carlo Acutis był włoskim chłopcem urodzonym w Londynie 3 maja 1991 roku i wychowanym w Mediolanie. Lubił wychodzić z przyjaciółmi, grać na saksofonie, przebywać na świeżym powietrzu i ze zwierzętami, interesował się informatyką i grami wideo, ale przede wszystkim miał głęboką miłość do Jezusa. „Być zawsze zjednoczonym z Jezusem, to jest mój program życia” — pisał, mając zaledwie siedem lat. Zmarł w wieku zaledwie piętnastu lat, 12 października 2006 roku, z powodu gwałtownej białaczki. Dziś jest znany na całym świecie jako pierwszy święty ery cyfrowej, ogłoszony 7 września 2025 roku na Placu Świętego Piotra przez papieża Leona XIV.

Kościół rozpoznał w Carlo życie przeżywane w sposób niezwykły, choć w zwyczajności. Carlo potrafił przemieniać każdy dzień w okazję do miłości Boga i bliźniego: pomagał potrzebującym, uczył katechezy dzieci, pracował jako wolontariusz w jadłodajni dla ubogich. Po uznaniu dwóch cudów przypisywanych jego wstawiennictwu został ogłoszony świętym.

Jego popularność wynika z połączenia głębokiej wiary i całkowicie zwyczajnego życia. Carlo uczył się, wychodził z przyjaciółmi, grał w gry wideo i korzystał z komputera, a jednocześnie poświęcał swój czas innym. Jego świadectwo nadal inspiruje miliony ludzi, ponieważ pokazuje, że można żyć wiarą we współczesnym świecie, nie rezygnując ze swoich pasji.

Na długo przed pojawieniem się mediów społecznościowych Carlo zrozumiał, że Internet może stać się niezwykłym narzędziem ewangelizacji. Tworzył strony internetowe, katalogował cuda eucharystyczne i oddawał swoje umiejętności informatyczne na służbę wierze. Nie szukał obserwujących ani osobistej sławy: chciał po prostu pomóc innym spotkać Jezusa. Dlatego dziś pamięta się o nim jako o „Bożym influencerze”.

Tak. Już jako dziecko wykazywał wyjątkowy talent do informatyki. Studiował podręczniki akademickie, tworzył strony internetowe, korzystał z profesjonalnych programów graficznych i rozwijał złożone projekty. Współpracował przy tworzeniu kilku stron internetowych i poświęcił wiele godzin na przygotowanie internetowej wystawy o cudach eucharystycznych, dziś przetłumaczonej na wiele języków i rozpowszechnionej na całym świecie.

Tak, ale z umiarem. Jak wielu chłopców w jego wieku lubił gry wideo, jednak wyznaczał sobie wyraźny limit: około jednej godziny tygodniowo. Dla niego rozrywka była ważna, ale nigdy nie miała stać się uzależnieniem ani odbierać miejsca relacjom z innymi.

W 2006 roku Carlo został dotknięty bardzo agresywną postacią białaczki szpikowej. Choroba ujawniła się nagle i w ciągu kilku dni gwałtownie się pogorszyła. Zmarł 12 października, w wieku piętnastu lat. Podczas choroby ofiarował swoje cierpienia „za Papieża i za Kościół”, przeżywając ostatnie dni z pogodą ducha, która głęboko poruszyła wszystkich, którzy byli mu bliscy.

Ciało Carlo spoczywa w Sanktuarium Obnażenia w Asyżu, jednym z najważniejszych miejsc duchowości franciszkańskiej. Jego grób co roku odwiedzają setki tysięcy pielgrzymów z całego świata i jest dziś jednym z najczęściej odwiedzanych miejsc pielgrzymkowych we Włoszech.

Carlo głęboko kochał św. Franciszka i w Asyżu znajdował miejsce pokoju, ciszy i modlitwy. Spędzał tam część letnich wakacji z rodziną i uważał to miasto za duchowy punkt odniesienia. Nieprzypadkowo wyraził pragnienie, by zostać tam pochowanym, i to właśnie Asyż dziś strzeże jego grobu.

Jego najbardziej znane zdanie brzmi: „Wszyscy rodzą się jako oryginały, ale wielu umiera jako fotokopie.” Tymi słowami Carlo zachęcał młodych, by nie gonić za modą ani opinią innych, lecz stawać się najlepszą wersją samych siebie, wykorzystując swoje talenty dla dobra. Inne jego słynne zdanie to: „Eucharystia jest moją autostradą do nieba”. To porównanie używa autostrady jako analogii, by wyjaśnić, że msza jest najszybszym i najskuteczniejszym sposobem dotarcia do raju.

Tak. Co tydzień przynosił jedzenie, ciepłe napoje, koce i śpiwory osobom bezdomnym w Mediolanie. Znał wiele z nich po imieniu i starał się pomagać im dyskretnie, nikomu o tym nie mówiąc. Po jego pogrzebie kilku bezdomnych pojawiło się spontanicznie, by pożegnać rodzinę i podziękować za to, co Carlo dla nich zrobił.

Rodzicami Carlo są Andrea Acutis i Antonia Salzano. Kiedy Carlo był dzieckiem, nie byli szczególnie praktykujący, ale to właśnie wiara i przykład syna stopniowo przybliżyły ich z powrotem do Kościoła. Dziś Antonia Salzano nadal opowiada jego historię poprzez książki, konferencje i spotkania na całym świecie.

Ponieważ świętość Carlo jest możliwa i bliska, zdolna rozmawiać z teraźniejszością i proponować ideę duchowego dziedzictwa, które nadal żyje we współczesnym świecie. Jego życie pokazuje nam, że wiarę można przeżywać na co dzień, przemieniając każdy gest – nawet najprostszy – w okazję do czynienia dobra. To właśnie sprawia, że jego świadectwo jest tak aktualne, zwłaszcza dla młodego pokolenia.

Tak, życie Carlo zostało przedstawione w oficjalnym dokumencie zrealizowanym we współpracy z rodziną Acutis, „Carlo Acutis. Il giovane santo”, którego premiera w kinach odbędzie się jesienią 2026 roku.

Dokument „Carlo Acutis. Il giovane santo”, wyprodukowany przez Officina della Comunicazione, Nexo Studios i Our Films oraz wyreżyserowany przez Luca Salmaso, będzie w kinach od 15 do 21 października.